به گزارش خبرنگار ورزشی ایسکانیوز، شش‌روز از آغاز المپیک زمستانی ۲۰۲۶ میلان–کورتینا گذشته و حالا می‌توان با فاصله‌ای کوتاه، تصویری روشن‌تر از حال‌وهوای این دوره ترسیم کرد؛ بازی‌هایی که همزمان صحنه رکوردشکنی‌های بزرگ، بازگشت‌های جنجالی، نگرانی‌های اقلیمی و فشارهای اقتصادی پشت‌پرده بوده‌اند. المپیک ۲۰۲۶ تا اینجا فقط میدان رقابت روی یخ و برف نبوده؛ بلکه آینه‌ای از پیچیدگی‌های دنیای امروز ورزش است.

استولز؛ تثبیت یک ستاره در اوج فشار

در اسکیت سرعت، نام جردن استولز بیش از همه شنیده شد. اسکیت‌باز ۲۱ ساله آمریکایی در ماده ۱۰۰۰ متر با ثبت رکورد المپیک به مدال طلا رسید؛ نتیجه‌ای که از مدت‌ها قبل پیش‌بینی می‌شد، اما تحقق آن زیر فشار سنگین انتظارات، داستان را جذاب‌تر کرد.

استولز پیش از این هم رکورددار جهان بود و به‌عنوان چهره نسل تازه اسکیت سرعت معرفی می‌شد، اما مسیرش تا طلای میلان هموار نبود. او در فصل گذشته با بیماری و یک سقوط تمرینی مواجه شد که برنامه آماده‌سازی‌اش را مختل کرد. همین پیشینه باعث شد بسیاری درباره آمادگی ذهنی‌اش تردید داشته باشند.

رقابت ۱۰۰۰ متر نیز خالی از درام نبود. برخورد دو اسکیت‌باز در یکی از جفت‌ها و اجازه تکرار مسابقه برای یکی از آن‌ها، اعلام نتایج نهایی و مراسم مدال را به تعویق انداخت. در این فضای معلق، استولز باید منتظر می‌ماند؛ لحظاتی که فشار روانی آن کمتر از خود مسابقه نبود. در نهایت اما زمان ثبت‌شده‌اش دست‌نیافتنی ماند و طلای المپیک به گردنش آویخته شد. این پیروزی فقط یک مدال نبود؛ اعلام رسمی ورود یک چهره تازه به باشگاه بزرگ‌های ورزش زمستانی بود.

بازگشت از حاشیه؛ پرونده جولیا سیمون

اگر استولز روایت «تثبیت یک ستاره» بود، داستان جولیا سیمون روایت «بازگشت از بحران» است. ستاره بیاتلون ( یا ورزش دوگانه، ترکیبی مهیج از اسکی صحرانوردی (استقامت) و تیراندازی (دقت) ) فرانسه چند ماه پیش از آغاز بازی‌ها با پرونده‌ای جنجالی روبه‌رو شد. او متهم شد که با استفاده از کارت بانکی یکی از هم‌تیمی‌هایش خرید اینترنتی انجام داده است. پرونده به دادگاه کشیده شد و در نهایت، سیمون با حکم حبس تعلیقی و جریمه مالی مواجه شد. فدراسیون فرانسه نیز محرومیتی انضباطی برایش در نظر گرفت، اما این محرومیت به شکلی تنظیم شد که امکان حضورش در المپیک از بین نرود.

این تصمیم، خود به موضوعی بحث‌برانگیز تبدیل شد. برخی آن را فرصتی برای جبران و بازسازی شخصیت یک ورزشکار دانستند و برخی دیگر معتقد بودند حضور او در بزرگ‌ترین صحنه ورزشی جهان، پیام درستی درباره مسئولیت‌پذیری ارسال نمی‌کند.

سیمون اما در میدان، پاسخی ورزشی داد. او در رقابت انفرادی ۱۵ کیلومتر با دقت بالا در تیراندازی و مدیریت عالی انرژی، به مدال طلا رسید و سپس در بخش تیمی مختلط نیز روی سکوی نخست ایستاد. تصویر او روی سکو، با لبخندی کنترل‌شده و نگاهی جدی، به یکی از قاب‌های ماندگار هفته اول تبدیل شد؛ قابی که همزمان هم از پیروزی می‌گفت و هم از سایه‌ای که همچنان همراهش است.

المپیک در هوای گرم‌تر از همیشه

در کنار هیجان رقابت‌ها و ثبت رکوردهای بی‌سابقه، یکی از موضوعات برجسته در رسانه‌های اروپایی و جهانی، تأثیر گرمایش زمین بر کیفیت برف و شرایط برگزاری مسابقات است. در برخی پیست‌ها دمای هوا بالاتر از حد معمول بازی‌های زمستانی گزارش شده و این باعث شده برگزارکنندگان برای حفظ استاندارد مسابقات، به استفاده گسترده از برف مصنوعی، سیستم‌های سرمایش پیشرفته و مدیریت فشرده پیست‌ها متوسل شوند. حتی برخی رشته‌ها مانند اسکی آلپاین و اسنوبرد مجبور شدند مسیرهای مسابقه را کوتاه‌تر کنند یا شیب‌ها را تغییر دهند تا امنیت ورزشکاران تأمین شود.

این وضعیت فقط یک دغدغه فنی و عملیاتی نیست؛ بلکه هشدار جدی برای آینده ورزش‌های زمستانی به شمار می‌رود. اگر روند گرمایش زمین ادامه یابد، تعداد شهرهای واجد شرایط برای میزبانی بازی‌های زمستانی به شدت کاهش پیدا خواهد کرد و احتمالاً برخی کشورها مجبور می‌شوند با شرایط غیرطبیعی، از برف مصنوعی یا تغییر محل برگزاری استفاده کنند.

میلان–کورتینا ۲۰۲۶ شاید یکی از آخرین نمونه‌های المپیک زمستانی در اقلیم کلاسیک اروپایی باشد، جایی که برف طبیعی و سرمای پایدار، هویت مسابقات را شکل می‌داد. اکنون علاوه بر رقابت‌های نفس‌گیر ورزشکاران، سازمان‌دهندگان و فدراسیون‌ها باید به فکر پایداری اقلیمی، مدیریت منابع و برنامه‌ریزی بلندمدت باشند تا المپیک‌های زمستانی در دهه‌های آینده همچنان ممکن و باکیفیت برگزار شوند. در واقع، هر اسکی‌باز و هر مسابقه، نه تنها با حریف روبه‌روست، بلکه با تغییرات محیطی و چالش‌های اقلیمی جهانی نیز مبارزه می‌کند؛ رقابتی که شاید به اندازه خود مسابقه‌ها حیاتی باشد.

واقعیت کمتر دیده‌شده؛ هزینه‌های سنگین قهرمانی

اما سوی دیگر این صحنه پرزرق‌وبرق، واقعیت دیگری جریان دارد: فشار مالی بر ورزشکاران. برخلاف تصور عمومی، بسیاری از شرکت‌کنندگان – به‌ویژه از کشورهای کوچک‌تر – برای تأمین هزینه تجهیزات، سفر و اردوها به حمایت‌های مردمی یا جذب سرمایه شخصی متکی بوده‌اند.

ورزش‌های زمستانی از گران‌ترین رشته‌ها به شمار می‌آیند؛ از اسکی‌های تخصصی گرفته تا تجهیزات حرفه‌ای بیاتلون و اسکیت سرعت. همین موضوع شکاف میان قدرت‌های سنتی و کشورهای در حال توسعه را عمیق‌تر می‌کند. المپیک، در این معنا، همچنان بازتاب نابرابری‌های اقتصادی جهان ورزش است.

برای مخاطب ایرانی، حضور نمایندگان کشور در رشته‌هایی مانند اسکی آلپاین بیش از آن‌که با امید مدال همراه باشد، سنجشی از فاصله‌هاست. زیرساخت محدود، پیست‌های کم‌تعداد و هزینه‌های بالای آماده‌سازی باعث می‌شود رقابت با قدرت‌های سنتی دشوار باشد.

با این حال، نفس حضور در چنین آوردگاهی اهمیت دارد؛ زیرا تداوم همین حضورهاست که می‌تواند در بلندمدت به توسعه زیرساخت و توجه بیشتر به ورزش‌های زمستانی در داخل کشور منجر شود.

با گذشت چند روز، جدول مدال‌ها هنوز شکل قطعی نگرفته و رشته‌های کلیدی بسیاری باقی مانده‌اند؛ از اسکی آلپاین و اسنوبرد گرفته تا هاکی روی یخ. تجربه نشان داده هفته دوم المپیک‌ها اغلب دراماتیک‌تر است؛ جایی که خستگی، فشار روانی و اهمیت مدال، اشتباهات کوچک را به نتایج بزرگ تبدیل می‌کند.

المپیک زمستانی ۲۰۲۶ تا اینجا نشان داده که همچنان می‌تواند جهان را مجذوب رقابت بر برف و یخ کند؛ اما همزمان یادآور شده که ورزش دیگر در خلأ اتفاق نمی‌افتد. رکوردها، حاشیه‌ها، اقتصاد و اقلیم، همه در یک قاب جمع شده‌اند. و شاید همین چندلایه بودن، جذاب‌ترین ویژگی میلان–کورتینا باشد.

خبرنگار: کوشا ساسانیان

انتهای پیام/