به گزارش خبرنگار سیاسی ایسکانیوز، در روزگاری که لابیهای قدرت و حق وتو در سازمانهای بینالمللی، راه را بر اجرای عدالت بستهاند، وجدانهای بیدار بشری به دنبال یافتن راههای جایگزین برای فریاد زدن مظلومیت هستند. واقعه ۹ اسفند ۱۴۰۴ و پرواز معصومانه کودکان مدرسه میناب در اثر حمله موشکی، زخمی است که جز با بیداری افکار عمومی جهان التیام نمییابد.
نشست پیش رو، نه تنها یک گفتوگوی در بُعد دیپلماسی عمومی و دیپلماتیک، بلکه آغازی بر یک جهاد رسانهای و حقوقی است تا با پیوند دادن ظرفیتهای مدنی داخل کشور و فعالان بینالمللی در اقصی نقاط جهان از جمله جزیره موریس، حصار استضعاف فکری تحمیل شده توسط رسانههای استکباری را درهم بشکند. گزارش زیر، شرحی است بر دیدگاهها و مصوبات این نشست راهبردی.
دکتر سکینهسادات پاد، حقوقدان و ایده پرداز اصلی این حرکت، با تشریح ابعاد فنی و انسانی فاجعه مدرسه مینا، سخنان خود را با تاکید بر وحدت عاطفی بشر اظهار داشت: کودکان در تمام دنیا، چه در ایران و چه در هر جای دیگر، با یک زبان مشترک که همان لبخند است با هم حرف می زنند. ما امروز از یک درد بزرگ رنج میبریم؛ شهادت ۱۶۸ کودک و معلمی که در کیفهایشان چیزی جز کتاب و قلم و دفتر لقمههای زنگ تفریح نبود، یک جنایت محض علیه بشریت است.
وی با اشاره به ابعاد فنی این جنایت افزود: هر حقوقدانی میداند که حمله دو مرحلهای با موشکهای کروز به یک هدف غیرنظامی، نشان دهنده عمدی بودن و برنامه ریزی دقیق است. انتساب این جنایت به آمریکا بر اساس شواهد و نوع تسلیحات قطعی است و ادعای اشتباه در دو نوبت حمله، توهین به شعور جهانی است. متاسفانه رسانههای مستکبر با قرار دادن مردم دنیا در بنبست استضعاف فکری، مانع از شنیده شدن حقیقت میشوند.
احیای مدل دادگاه راسل
دکتر پاد تاکید کرد: وقتی دادگاههای رسمی بینالمللی اسیر سیاست شده و سکوت میکنند و اجرای عدالت ناممکن شده است، نخبگان، اعم از هنرمندان، نویسندگان، موسیقی دانها و حقوقدانان، پزشکان و همه طیفها باید دادگاههایی بر مبنای اخلاق و در صورت امکان رعایت اصول محاکمات به صورت مردمی و خیابانی راه بیندازند. همانطور که در سال ۱۹۶۸ دادگاه راسل توانست وجدان دنیا را علیه جنایات آمریکا در ویتنام بشوراند و صراحتا آمریکا را متهم به جنایت جنگی و نسل کشی کرد. ما نیز باید مرتکبین این فاجعه را در پیشگاه افکار عمومی جهان محکوم کنیم تا این محکومیت اخلاقی، مقدمهای برای محاکمههای بینالمللی در آینده باشد.
و انتظار داریم ایرانیان محترم خارج از کشور در سایر کشورها و تمام قارهها پرچم برپایی دادگاههای مردمی خیابان را بلند کنند و افکار عمومی را نسبت به فاجعه خونین و جنایت علیه بشریت بیدار و روشن کنند و روایت صحیح را به گوش جهانیان برسانند.
کاخ والاوری؛ نماد تقابل عزت و ذلت
در این نشست، پیشنهاد برگزاری دادگاههای نمادین در کاخ والری (محل تبعید رضاخان در موریس) مورد استقبال قرار گرفت. شرکت کنندگان تاکید کردند که این مکان از لحاظ رسانهای پیامی نمادین دارد؛ تضاد میان عاقبت تلخ حاکمان سرسپرده بیگانه که در غربت و ذلت جان دادند، در برابر عزت و افتخار دولتمردان و شهدای امروز ایران که در راه وطن جان فشانی میکنند، میتواند اثرگذاری این حرکت را در رسانههای بینالمللی دوچندان کند.
در ادامه، آقای سوبراتی، فعال مدنی از کشور موریس، در این نشست متعهد شد که برای جلب همکاری حقوقدانان برجسته تلاش کند. وی از راما ولایدن، وکیل سرشناس بینالمللی که پیشینه درخشانی در افشای جنایات جنگی در غزه دارد، به عنوان یکی از گزینههای اصلی برای حضور در این دادگاههای اخلاقی یاد کرد. همچنین بر لزوم انتقال مستندات و عکس های واقعی از فاجعه به موریس تاکید شد تا در نمایشگاههای پیش رو به نمایش درآیند.
در بخش پایانی، خانم دکتر میار، ایرانی مقیم موریس از هماهنگی با مسئولان محلی برای تحویل و آماده سازی مکانهای مورد نظر خبر داد و بر ضرورت ارسال محتوای مستند از داخل ایران برای افشای حقایق تاکید کرد.
این وبینار با همت و پیگیریهای مهندس سامان نیازی و تعامل با سرکار خانم دکتر میار از ایرانیان فرهیخته و وطن دوست برگزار شد.
میزبان و مدیر بخش خارجی نشست خانم دکتر میار با همکاری آقایان مهندسی و ملکزاده ایرانیان متعهد و وطندوست بودند.
انتهای پیام/
نظر شما